Fot. Tadeusz K. Kowalski
Z zimy się wyrasta jak z butów i ubrań. Kiedyś cieszyłam się jak spadł śnieg, a teraz to dla mnie białe puchate lub oblodzone gówno. Zima cieszy, kiedy jeździsz na sankach, łyżwach lub nartach. Ja już nie jeżdżę. Ale wciąż bałwany chwytają mnie za serce. Dajcie mi dziecko, a zaczną lepić z nim bałwana, jeździć na sankach, łyżwach i nartach!
Zaparkowałam tam, gdzie zawsze. Tak, że już nikt nie powinien dokładać mojemu autu zadrapań. Jak na każdym osiedlowym parkingu i tu droga jest oblodzona. Jakiś kierowca albo był pijany, albo się poślizgnął. Jedno i drugie, mogę zrozumieć. Ale nie pozostawił namiarów na siebie. Jedynie wyraźny ślad na moim aucie. Stąd wiem, że ten kierowca – kimkolwiek jest kobietą czy mężczyzną – istnieje. Niektórzy tak zapisują się na kartach historii. Przeklęte anonimy!
Fot. Tadeusz K. Kowalski
Zwykle po kanale pływają kaczki. Dziś po lodzie mogłyby się jedynie ślizgać, ale gdzieś się pochowały. Minus dwanaście stopni Celsjusza zatrzymało ludzi w warszawskich domach. A w Łazienkach Królewskich słońce, nie zmącony błękit nieba i cisza. Na gałęzi siedział kwiczoł, a pod innym drzewem przycupnął biegacz. Zimowa sjesta.
Fot. Tadeusz K. Kowalski
Dziś przypomniał mi się sylwester z 2005 roku w Warszawie. Ewelina zaprosiła mnie na prywatkę. Prawnicy i lekarze, piękne młode dziewczyny. Ja na doczepkę. Ugotowałam gar zupy meksykańskiej. Na dwie godziny przed czasem próbowałam zamówić taksówkę. To był mój pierwszy w życiu sylwester po tym jak przeniosłam się za pracą z Krakowa do stolicy. Naiwna! Wszystkie taksówki miały już zamknięte listy zamówień! Gotowa do wyjścia, zrezygnowałam. Przecież i tak nie byłam pewna czy prywatka z nieznajomymi warszawiakami to dobry pomysł. Siostra – wychodząc na bal w Krakowie – przez telefon przywołała mnie do porządku. – Jedź autem! – nakazała mi. – Jakoś wrócisz do domu, a po auto pojedziesz w Nowy Rok. Z wielkim garem zupy przedzierałam się przez śnieg na parking. Gdy odśnieżałam auto, czułam jak w cienkich rajstopach moje nogi się czerwienią, a skóra na udach zaczyna szczypać. Śnieg zmiatany z dachu wpadał mi do szerokich rękawów kożucha i do botków. W końcu pojechałam.
Dziś, w sylwestra świeci słońce. Jest sucho i bezwietrznie. Temperatura dodatnia. Z oddali dobiega muzyka. Próba głośników przed ludycznym sylwestrem. A ja, jak ten gołąb. Mam zamiar w sylwestra skubnąć coś w domku.
W pierwszy dzień świąt jest taka potrzeba, by sobie zrobić fotkę pod pawiem na rogu Pięknej i Alei Ujazdowskich. Jak już jest fotka, można być dumnym jak paw i zdjęcie wysłać na przykład do domku pod Kijowem.
Nawet naród przystraja się, żeby świecić jak choinka. Tu: na placu Zamkowym w Warszawie. Dzisiaj. Rano też widziałam, mnóstwo worków z domowymi śmieciami obok koszy miejskich przeznaczonych na papierek z cukierka i peta. Polacy sprzątają przed świętami i stroją się w piórka.
